Taekwon-Do jest to koreańska sztuka samoobrony oparta na staro koreańskich odmianach walki wręcz: Taek-Kyon i Soo Bak-Gi, powstała w Korei w 1955 r., wymyślona i naukowo opracowana przez gen. Choi Hong Hi. Nazwę tworzą:
TAE – stopa, noga
KWON – pięść, rozbicia
DO – droga, sposób
Całość można przetłumaczyć jako “Sztuka walki ręką i nogą”.
W całym świecie istnieją liczne style walki wręcz, posługujące się “rękami i nogami”: w Chinach znane są pod nazwą Kung-Fu, w Japonii – Karate, Judo, w Tajlandii – Boks Tajski, we Francji – Savate. Niektóre z tych form samoobrony są stare jak sama ludzkość i z tego powodu odnajdywanie jednego, określonego źródła dzisiejszych sztuk walki jest prawie niemożliwe. Istnieje wiele teorii usiłujących rozwiązać ten problem. Mówi się, że korzenie sztuki walki “gołymi rękami i nogami” wiążą się z Okinawą, Japonią lub Koreą. Jednak najmniej sprzeciwów wzbudza teoria o chińskim rodowodzie sztuk walki, bowiem Chiny były kolebką kultury Dalekiego Wschodu. Niemniej jednak Koreańczycy posiadają także swoje, mocno uzasadnione historycznie teorie, świadczące o ich pierwszeństwie w tej dziedzinie. Mając to na uwadze, bez emocji prześledźmy historyczne źródła, które wyniosły współczesne Taekwon-Do do rangi najpopularniejszej z uprawianych obecnie sztuk samoobrony na świecie.
W VI w.n.e. Półwysep Koreański był podzielony na trzy królestwa: Silla, Koguryo i Beak Je. Królestwo Silla było ciągle zagrożone najazdami i nękane przez dwu silniejszych i większych sąsiadów z północy i zachodu. Za czasów rządów Chin Chenga, dwudziestego czwartego króla kraju Silla (wstąpił na tron w roku 540 n.e.) młodzi arystokraci – wojownicy utworzyli elitarny korpus rycerski zwany Hwarangdo (Kwiaty Młodości) . Hwarangdo wkrótce stali się znani na całym półwyspie ze swej odwagi i zwielokrotnionych umiejętności bojowych, zyskując sobie poważanie u najzaciętszych wrogów. Te doborowe oddziały wojowników, niezależnie od zwykłego treningu: jazdy konnej, władaniu mieczem, włócznią, łukiem, ćwiczyły się również w praktykowaniu dyscypliny umysłowej i fizycznej oraz w różnych formach walki wręcz. Dla unormowania sposobu postępowania i nadania celu swemu szlachectwu przyjęli pięciopunktowy kodeks, ułożony przez mnicha buddyjskiego, nauczającego w ich królestwie – Wou Kanga. Kodeks zawierał pożądane cnoty, jakie winny cechować każdego wojownika Hwarangdo tj.: sprawiedliwość, uprzejmość, mądrość, wiara, prawdomówność, lojalność, odwaga, dobroć oraz przede wszystkim humanitaryzm. Siła jaką dawało przestrzeganie kodeksu umożliwiało im dokonywanie niebywale bohaterskich czynów, które przechodziły do legendy. Wielu tych młodych, dzielnych wojowników poległo na polach bitewnych u progu młodości.
Dzięki swym czynom Hwarangdo zainspirowali naród Silla do powstania i zespolenia sił, co doprowadziło w efekcie do pierwszego w historii zjednoczenia Półwyspu Koreańskiego. Istnieje wiele historycznych dowodów dokumentujących , że w tym okresie, zarówno w Silla, jak i w Koguryo popularna była jakaś forma walki wręcz. Niektóre postawy przypominają techniki Taek-Kyon i Jujitsu. W okresie Hwarangdo wśród ludności Koguryo znana była pierwotna szkoła walki zwana Soo Bak-Gi. Rycerze Hwarangdo nadali nowe znaczenie tej narodowej sztuce walki przy użyciu rąk i nóg. Nowa koncepcja podłoża duchowego i fizycznego podniosła ją do rangi sztuki i w ten sposób ukształtował się ostatecznie styl Soo Bak-Gi. Podczas poszukiwania dokumentów związanych ze sztukami wojennymi w Korei dokonano interesującego odkrycia. Okazało się, że trzeci król z dynastii Yi (1401 – 1408r) gorliwie poszukiwał ekspertów Taek Kyon, Sirum (zapasy koreańskie), łucznictwa, rzutu kamieniem i Soo Bak-Gi celem zorganizowania silnej armii.
W swojej książce “THIS IS KARATE” Masutatsu OYAMA, niekwestionowany mistrz karate w Japonii pisze, że etymologia słowa “KARA” odnosi się do Królestwa KARAK na południowym przylądku Półwyspu Koreańskiego, skąd przeniesiono te formy walki do Japonii. Królestwa Silla i Koguryo doprowadziły sztuki wojenne Korei do rozkwitu, jednak wkrótce potem panujące dynastie przyjęły postawę anty militarną. Pod koniec rządów dynastii Yi okazało się, że sztuki wojenne przestały istnieć.
Ostateczny cios zadała im okupacja japońska (1909 – 1945 r.), kiedy to zabroniono praktykowania wszelkich sztuk wojennych. Taek-Kyon uprawiano skrycie, w wąskim kręgu śmiałków oddanych sprawie. Obrońcy tej sztuki jak Song Duk Ki oraz Han Il Dong zdołali uchronić ją przed zupełnym zapomnieniem.
Do góry